• Situatie update Twan van de Wiel
  • Situatie update Twan van de Wiel
  • Situatie update Twan van de Wiel
  • Situatie update Twan van de Wiel
Een interview met
Twan van de Wiel

Zoals de meeste wellicht al hebben vernomen heeft Twan afgelopen november een ernstig fietsongeluk gehad in Mexico. De afgelopen maanden zijn zeer onzeker geweest en concrete berichtgeving over Twan zijn situatie was daarom lastig. Naast het op de hoogte houden van de klanten wilden we nu iedereen die belangstelling heeft op de hoogte houden van Twan zijn situatie. Om deze reden is onze marketing- en communicatiemedewerkster Beau van Caem met hem in gesprek gegaan. Lees vooral verder..

Twan en Beau

Bij binnenkomst zit Twan samen met zijn broer en vader gezellig een kopje koffie te drinken. Vrolijk zegt hij mij gedag en nodigt mij uit erbij te komen zitten. Het was al weer eventjes geleden dat we elkaar hadden gezien en vergeleken met de vorige keer zag hij er een stuk beter uit. Hij voelde zich ook goed zei hij met een lach. Om het interview leuk te beginnen vraag ik naar zijn vakantie in Mexico. Enthousiast vertelt hij dat de vakantie super was: “Als ik daar nu aan terug denk vind ik het ook nog steeds heel fijn. Ik heb echt genoten en ben heel erg tot rust gekomen toen. Alles zat mee en ik voelde me echt gelukkig. Thuis ging het goed, op het werk ging het goed, gezondheid was goed en sporten ging goed.” Tot dat het ongeluk gebeurde..

Op de vraag wat er precies was gebeurd in Mexico begon Twan te vertellen: “Het was lekker warm die dag en ik was gewoon rustig een rondje aan het fietsen, ik denk dat ik ongeveer 30 km/u ging. Wat er precies is gebeurd kan ik mij niet herinneren, maar een voorbijganger zegt dat er een plastic tas met inhoud tussen mijn spaken terecht is gekomen. Dit heeft ervoor gezorgd dat ik ben gevallen. Ik fietste langs de kust en wellicht heeft de wind ervoor gezorgd dat de tas tussen mijn spaken is gekomen. Ik was vrijwel direct weer bij bewustzijn en lag nog op de grond bij mijn fiets.” Wat er hierna is gebeurd tijdens de ambulancerit kan hij zich niet herinneren, dit komt hoogstwaarschijnlijk door de medicatie die ze hebben toegediend. Omdat Twan zich natuurlijk in het buitenland bevond ging het allemaal net wat anders dan in Nederland, hij vertelt hierover: “Ik ben meerdere keren van ziekenhuis veranderd om bijvoorbeeld foto’s te maken. Toen bleek dat ik direct geopereerd moest worden, wilden de doctoren eerst zekerheid dat ik mijn rekeningen wel zou betalen en werd er natuurlijk gekeken naar mijn verzekering. Ik heb toen met de afdruk van mijn duim een handtekening moeten zetten.. wat een gedoe he!”

De eerste week na het ongeluk was vrij kritiek, niemand wist precies wat er aan de hand was, ook bij Twan zelf is deze periode niet meer in zijn herinneringen terug te halen. Twan had moeite met slikken, eten,  was erg benauwd en had constant een zuurstofkapje op. Twan was samen met Jorrin, een sport vriend, op zijn vakantie in Mexico.  Jorrin is er vanaf het begin bij geweest en heeft alles voor Twan geregeld tot dat Bas en later Marcel kwamen om hem te ondersteunen. Over het verblijf in Mexico vertelt Twan: “Toen ik in Mexico in het ziekenhuis lag, wist ik eigenlijk helemaal niet wat ze aan het doen waren. Er is geen doktersoverleg en eigenlijk werd ik gewoon platgespoten met morfine. Die dosering is in Mexico ook veel hoger dan dat in Nederland is toegestaan. Hierdoor heb ik gelukkig geen pijn gehad, maar weet ik er ook weinig meer van af en kreeg ik allemaal waanbeelden en hallucinaties. Het was zelfs zo erg dat Bas er vrolijk in mee ging en tegen alle vrouwen die ik in de kamer zag staan (en er helaas niet waren) vertelde dat ze weg moesten gaan, haha! Zo klinkt het eigenlijk best leuk, maar dat was het natuurlijk niet. Het was eigenlijk heel erg eng en ik kon er niet goed door slapen. Ik vond het wel heel erg fijn dat Bas en Marcel zijn geweest, het is fijn om mensen om je heen te hebben die je vertrouwt en die dingen kunnen regelen. ” Twan wilde vanzelfsprekend zo snel mogelijk naar Nederland, dit duurde iets langer doordat hij wat complicaties had. Zo had hij bijvoorbeeld een longontsteking waardoor hij niet mocht vliegen.

Toen Twan eenmaal naar Nederland mocht, was de plek van Bas overgenomen door Marcel. Eenmaal in Nederland bleek hij ondervoed te zijn geraakt. Twan zegt: “Achteraf bleek dus dat ik zelf had moeten vragen om voeding. Maar als je je bedenkt dat ik moeite had met praten, platgespoten was met morfine en een zuurstofkapje op had, dan snap je dat dit onmogelijk was. Gelukkig is dit in Nederland goed opgepakt en ging het snel beter. Helaas kreeg ik in Nederland wel weer opnieuw een longontsteking en moest ik daar dus eerst van genezen voordat ik aan mijn verdere herstel kon denken.”

“Grappig is dat ik de tijd in Mexico mijn bril niet op heb gehad en alle doctoren er voor mij hetzelfde uitzagen.. Bolle mannetjes met een grote zwarte snor.”

Welke dingen gingen er allemaal door je heen toen je doorhad dat het een ernstige situatie was Twan? “Nou dit was eigenlijk pas in Nederland dat dit duidelijk werd voor mij. In het begin heb ik met behulp van Jorrin ervoor gezorgd dat alle gedachten in mij werden uitgeschakeld. Ik was enkel bezig met overleven. Ik heb de twee weken dat ik daar in het ziekenhuis lag echt helemaal nergens aan gedacht en geleefd in een roes. Pas in Nederland ging ik nadenken en kwam er een maatschappelijk werkster aan mijn bed zitten die vroeg hoe ik het vond om een (incomplete) dwarslaesie te hebben..  Ik wist natuurlijk wel wat er aan de hand was, maar ik wist niet dat dat de echte diagnose was. Daar ben ik toen wel echt van geschrokken.. Je ziet het namelijk wel vaak op TV en op internet, maar je weet niet precies wat het is en wat het inhoudt. Je weet dat het niet goed is en dat je lichaam niet doet wat je wilt, maar je weet niet hoe lang dat gaat duren en of het nog goed komt. Een dwarslaesie is ook méér dan een verlamming, je lichaam is ook helemaal ontregeld. Mijn lichaam is soms opeens heel heet en soms heel koud, het is allemaal niet meer gereguleerd zoals het eerst was.” Twan geeft aan dat hij op dit moment het moeilijkst om kan gaan met de onzekerheid: “Niemand kan me vertellen wat er gaat gebeuren. Bijvoorbeeld mijn benen, komt dat ooit goed? En de beweging in mijn vingers, gaat de verbetering nu langzaam zo door of stopt het op een gegeven moment met verbeteren? Er is geen programmaboekje gemaakt voor deze ziekte en dat vind ik erg lastig en onzeker. Gelukkig zijn mijn organen wel allemaal in orde en zitten daar geen complicaties.”

Twan gaat eigenlijk nooit op vakantie en dit was de eerste keer dat hij voor een langere tijd weg was van kantoor, Twan vertelt hierover: “In het begin van de vakantie kreeg ik nog wel mailtjes van medewerkers met vragen, maar dat is waarschijnlijk gewoon automatisme en omdat ik toch bereikbaar was. Omdat het zo goed ging op kantoor heb ik me daar echt geen seconde zorgen over hoeven maken.” Hoe vind je dat het nu gaat op kantoor? “Super! Ik ben er echt super blij mee hoe het nu gaat. Het gaat hartstikke goed, klanten zijn tevreden en begripvol. Bas, Marcel en de andere medewerkers werken echt super hard en lossen alles goed op. Ik vind het ook super fijn dat alles gewoon doorgaat, zoals het kerstdiner en de nieuwjaarsborrel. Ook vind ik het super lief van alle klanten dat ik zoveel kaartjes en beterschapswensen mag ontvangen.“

Momenteel is Twan druk bezig met revalideren en is het herstel nog gericht op het bovenlichaam. Dit komt door een doorligwond op zijn stuitbeen en wanneer dit genezen is begint de revalidatie van zijn benen. Twan zegt hierover: “Nu ben ik eigenlijk de hele dag druk bezig met ergotherapie en fysiotherapie. De komende weken komt daar zwemmen en fitness bij om alles helemaal in gang te zetten. Stel dat uiteindelijk blijkt dat de beenfunctie niet terug komt, dan gaan we werken in een rolstoel en wordt alles thuis daar op aangepast. Maar als we zien dat er verbetering in zit dan gaan we er zoveel mogelijk proberen uit te halen.”

Hoe ziet de toekomst eruit? “Over een tijdje ben ik mobieler dan nu en een stuk zelfstandiger. Ook wil ik de komende tijd heel graag een stukje werk oppakken. In het weekend heb ik namelijk geen therapie en kan ik mooi met een laptop wat achtergrond werkzaamheden doen. Contact met klanten zit er helaas nog niet in, maar ik kan wel vragen oplossen voor medewerkers en meedenken zodat zij verder kunnen. Als een soort back-up op de achtergrond. Wanneer mijn kennis nodig is dan ben ik er om het op te lossen. Ook wil ik heel graag het bedrijf verder laten groeien. Ik denk dat we al echt veel bekendheid beginnen te krijgen in Waalwijk en dit willen we natuurlijk alleen maar verder uitbreiden.”

Om af te sluiten wil Twan graag nog het volgende tegen jullie zeggen:

“Ik wil iedereen heel erg bedanken voor alle aandacht en steun. Ik heb onwijs veel berichten ontvangen en daar ben ik echt super blij mee en hier haal ik veel kracht uit. Ik vind het heel jammer dat ik nog niet zelf kan reageren, maar dit ga ik de komende tijd zeker oppakken. Hiernaast ben ik heel blij voor het begrip van onze klanten voor de huidige situatie. Ik hoop jullie snel  weer te spreken en te zien, bedankt!”

kaarten twan

Terug naar overzicht
Cookies
Wij maken gebruik van cookies zoals omschreven in ons Privacy document. Klik op onderstaande button als u hiermee akkoord gaat. Of klik hier om deze melding te verbergen
Akkoord